வணக்கம்

உலகம் எல்லாம் பரந்து வாழும் என் இனிய தமிழ் உறவுகளே....
இணயத்தின் மூலம் உங்களை இனிய பொழுதில் சந்திக்கிறேன்.
"தூரங்களால்" துளித்துளியாய் சிதறிக்கிடக்கிறோம்.
"தமிழன்" என்ற சொல் எங்களை ஒன்றுசேர்திடும்.
ஒரு குடையின் கீழ் ஒன்று படுவோம்.
ஒரே நோக்கோடு ஒற்றுமையாய் "குரல்" கொடுப்போம்".

அன்புடன்
"தமிழ்ப்பொடியன்"

தமிழ்ப்பொடியன் உறவுகள் கருகுதையோ...!!! உலகமே திரும்பிபாரடா....!!! அட கடவுளே...! என் உறவுகள் சுமக்கும் 'வலி" சொல்ல என்னிடம் வார்த்தைகளும் இல்லை, வழியும் இல்லையே..! என் தாய்மண் கண்முன்னே கயவர்களால் கற்பழிக்கப்படும்போது... என் நெஞ்சு பிழந்து குருதி கசிந்து உணர்வுகள் ஓலமிடுகிறது. என் உடன்பிறப்புக்கள் உயிர்பிழிந்து உடல் மெலிந்து வானம் கிழிய "காப்பாற்றுங்கோ" என அவலக்குரல் எழுப்ப... என் குருதி கொதித்து விழியில் நீர் கசிந்து ஓடிவந்து உங்களின் கைபிடிக்க துடிக்குது என் கரங்கள். ஆனாலும் இயலாமையின் விழிம்பிலும்....! சுயநலத்தின் போர்வையாலும்....! காலத்தின் தீர்ப்புகளாலும்....! கட்டாய புலப்பெயர்வாலும்....! என் கைகள் கட்டப்பட்டு வாய்மூடி வாழாது 'சும்மா' இருக்கிறேன். 'தாய்' அழும்போது துடைத்துவிடும் தூரத்தில் என் கைகள் இல்லையே...! உறவுகள் கலங்கி துணை தேடும் போது தோள் கொடுக்க எனக்கு 'நாதி' இல்லையே...! இதை நினைக்கையிலே வெட்கிதலைகுனிந்து விம்மி அழுகுதடா நெஞ்சு...! உறவுகள் கருகுதையோ...!!! உலகமே திரும்பிப்பாரடா....!!! சின்னத்தங்கச்சி 'பெரியவளாகி' "குட்டிஅண்ணா வருவியா?"என்றவளுக்கு "கெதியில வருவன்" என்று பிஞ்சு மனத்தில் பொய் சொன்னவன் ஆசையாய் வளத்த அம்மாச்சிக்கு 'பந்தம்' பிடிக்கக்கூட இந்த பேரனுக்கு பாக்கியம் இல்லை. என்னைப்பெற்ற அம்மா ஆருமற்ற அனாதையாக ஆசுப்பத்திரியில் படுத்திருந்து "தம்பி எப்படா பாக்கபோறன்"எனும்போது சொல்ல 'பதில்' இல்லாதுஏங்கி நின்றவன். இப்போதும் மட்டும் என்ன உணர்வு துடிக்கிறதோ? உள்ளம் கலங்குதோ? உணர்வு 'பொங்கி' புளியங்குளம் கடக்கவா போகிறேன்...??? இல்லவே இல்லை. ஆனாலும்...... எனக்குள் இருக்கும் 'மனச்சாட்சி' குத்துகிறது. தமிழ்பொடியன் என்ற 'தன்மானம்" தவிக்கிது. 'இனவிடுதலை' என்ற 'தாகம்' குருதியில் சுண்டி இழுக்குது. 'மனிதாபிமானம்' என் மனதை குடைகிறது. என் சனத்துக்காக எவனெவனோ 'நீலிக்கண்ணீர்' வடிக்க நான் மட்டும் விழியிருந்தும் விசரனாகவா வாழ முடியும்? எவனோ வருவான் எமக்கு 'விடிவு' தருவான் என என் இனம் என் சனம் ஏங்கி வாழவில்லை. கப்பலில் உணவு வருமென காத்துக்கிடக்கவும் இல்லை. என் தங்கச்சியின் பாவாடை கிழிந்து கிடந்தால் எனக்குத்தான் 'வெட்கம்' என் தாயின் சேலையில் பொத்தல் இருந்தால் எனக்குத்தான் 'அவமானம்' என் அப்புவின் கோவணம் களவுபோனால் நான்தான் பொறுப்பு. என் தம்பி பட்டினியால் அழுதால் அடுப்பினில் 'உலை' வைக்கவேண்டியதும் நான்தான். இதற்காக பக்கத்து வீட்டுக்காரனையா அழுது கூப்பிடமுடியும்? வேணுமெண்டால் எனக்காக 'ஐயோ பாவம்' என கவலைபட மட்டுமே இயலும். அது இருக்க... உறவுகள் கருகுதையோ...!!! உலகமே திரும்பிப்பாரடா....!!! பாரததேசத்தை நாங்கள் பாசத்தோடுதான் பல காலமாக பார்க்கிறோம். எமக்கான 'ஆறுதல் கரங்களும் சுமைதாங்கிகளும்' அங்கே 'ஆயிரம்' உண்டு. யார் செத்தாலும் எவன் ஆண்டாலும் உறுதியோடு 'கொள்கை சாயாத' கோபுரங்களும் சில உண்டு. இருந்தாலும்... பதவிக்கும் பகட்டுக்கும் 'முதலை கண்ணீர்' வடிப்பவரும் உண்டு. 'எல்லாம்' முடிந்ததும் 'சுயரூபம்' காட்டுபவரும் உண்டு. எதுவாயினும்.... நாம் எப்போதும் பாரதமாதாவை எங்கள் 'பெரியம்மாவாகவே' நினைக்கிறோம். எங்கள் வீட்டில் சாவீடோ? கல்யாணவீடோ? கட்டாயம் ஒரு அழைப்பு அவர்களுக்கு எப்போதும் உண்டு. அது இருக்க... உறவுகள் கருகுதையோ...!!! உலகமே திரும்பிப்பாரடா....!!! வான்வழி வரும் 'வல்லூறு' எங்கள் பிஞ்சுகளின் நெஞ்சு பிழந்து நெருப்பெறிந்து போகிறான். கர்ப்பிணிப்பெண்களின் கருக்கலைத்து சிசுக்களின் சின்ன உயிர் தின்கிறான். பள்ளி செல்லும் வெள்ளைச்சிட்டுக்களை செங்குருதியில் குளிக்க வைக்கிறான். செருக்கோடும் சீரும் சிறப்போடும் பேரோடும் உறவுகளோடு ஊரேறி வாழ்ந்தவர் தெருவோடு மரநிழலோடும் பசியோடும் நிதம் சாவோடும் வாழ்கிறார்.... தாய்முலை வறண்டு போனதால் சின்னப்பிஞ்சு பசியால் துடித்துச் சாகுது. பிஞ்சு துடிப்பதை பார்த்து தாய்நெஞ்சு கதறிஅழுகுது மானுடம் காக்கவல்ல 'மருத்துவம்' கூட எம் மக்களுக்கு 'மருந்துக்கும்' கூட இல்லையே...! இருப்பினும்...... எங்கள் இனம்...! எங்கள் சனம்...! 'மானம்' இழக்கவில்லை...!!! 'ஈரம்' இழக்கவில்லை...!!! 'வீரமும்' இழக்கவில்லை...!!! கட்டினால் 'கொண்டை' வெட்டினால் 'மொட்டை' எதுவானாலும் எம்தலையிலாகட்டும் என இறுமாப்போடு வாழும் சனம் எம் சனம். இருந்தாலும்..... எங்கள் சனம் ஏங்கிநிற்பது ஒன்றே ஒன்றுக்குத்தான். புலம்பெயர்ந்து புதுவாழ்வு வாழும் தன்னினம் தனக்காக 'உரிமைக்குரல்' எழுப்பாதா? தனக்காக 'உதவிக்கரம்' நீட்டாதா? இதைதவிர்த்து எதையுமே எப்போதுமே கேட்டதில்லை அவர்கள். குண்டுச்சத்தங்களும் மரணஓலங்களும் தாயகமண்ணில் கேட்கிறது. அங்குதான் கேட்கவேண்டும். எழுச்சியும் விடுதலைகுரல்களும் உதவிக்கரங்களும் இங்கிருந்து செல்லவேண்டும். இங்கிருந்து மட்டும்தான் செல்லவேண்டும். உறவுகள் கருகுதையோ...!!! உலகமே திரும்பிப்பாரடா....!!! அன்புடன் தமிழ்ப்பொடியன் (சபா ரமணா)
This poem was published in "EELAMURAZHU" in australia and also added in tamil radios "inpaththamiloli" , "thamiloosai" , "thamilkural". i wrote this poem for "awareness rally" in melbourne last month.

"வன்னி வளையாது..!!!"

"வடக்கில" ஆயத்தம் "பலமா" நடக்குது.
"கிழக்கில" கெதியா "வெளிக்கப்"போகுது.

என்ன செய்யுறாங்கள் "உவங்கள்" இவ்வவளவு நாளா? எண்டவையும்,
"இரண்டா" உடைஞ்சிட்டினம் எண்டு"இளக்காரம்" பேசினவையும்,
கட்டுநாயக்காவில பறக்கும்புலி "வாணவேடிக்கை"
வரிசையாக காட்ட வாயடைச்சுப்போனவை

கிழக்கிலையும் மன்னாரிலையும் "பூச்சாண்டி" காட்டினவை,
வன்னியுக்கிள்ள வந்தும் "வாலாட்ட" போகினமாம்.
"வீரம்" அங்கதான் "விளைஞ்சு" கிடக்கென்ற விபரம் அறியாமல்,
"வீராப்பு" காட்டுறார் வீணாப்போன "கோதபய".

"எவன்" வந்தாலும் எதிர்த்து நிற்க
ஏரம்பு அப்புவின்ர கையிலயும் "ஏ.கே47"
என்ன "நடக்குது" என்டு எவனுக்கும் விளங்காது.
"எது" வந்தாலும் "மிச்சம்" இருக்காது.

"உரிமைப்போர்" இனி "உச்சக்கட்டம்"
"எச்சில் கூட்டம்" எல்லாம் இனி "தப்பிஓட்டம்".
"மறத்தமிழன்" எல்லோரும் இனி "மக்கள் படை".
"சுய மானம்" ஒன்றுதான் எங்கள் "அடிப்படை".

"உலகத்துக்கு" இப்பதான் "உண்மை" விளங்குது.
"பயங்கரவாதம்" எண்ட பதத்துக்கு "அர்த்தம்" துலங்குது.
கண்காணிப்பு குழு "கண்கள்" திறக்குது.
கவலைப்பட்டு "அறிக்கையும்" விடுகுது.

"விடுதலை" ஒன்றும் "விலைப்பொருள்" இல்லை.
"விரும்பினவன்" எல்லாம் "விலைபேசி" விற்க.
"சுயநிர்ணயம்" தமிழன்ர "சுய கெளரவம்".
"சுந்தர தமிழ்" எங்கள் சுட்டும் "விழிகள்".

தமிழன்ர "தலைவிதி"யை "தறுதலைகள்" தீர்மானிக்க,
"தலைவர்" பார்த்து "சும்மா" இருப்பாரோ?
விடுதலை களத்தினிலே "விதையான வேங்கைகளின்"
நினைவோடு "வேள்வித்தீ" எரித்து "முடிவு" உரைத்திடுவார்.

அன்புடன்
"தமிழ்பொடியன்" தம்பு

"ஆழியவளையின் கருமணிகள்"

தவிப்பு
வணக்கம்!!!
மனிதாபிமானம் மரித்த மண்ணில்
மறுக்கப்பட்ட வழ்வை தொலைத்து
தொட்டழைந்த மண்ணையும் விட்டு
உடன் இருந்த உறவுகளையும் தொலைத்து
முளையோடு பிடுங்கி எறியப்பட்ட "விதையாய்"
ஊன்ற நிலம் கேட்டு வந்திருக்கும்
தமிழ் பொடியனின் தவிப்பு இது!

தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்த "தாய்மண்ணை"
உயிர் காக்கும் "உறங்காத விழிகளை"
தலை சாய்ந்துறங்கும் "தாய்மடியை"
என் உயிராய் நேசித்த "நண்பர்களை"
இவற்றையெல்லாம் தொலைத்து விட்டு "வலியோடு"
வந்திருக்கிறேனே!-நான்
வாழ்வதற்கா? இல்லை வாழ வைப்பதற்கா???

ஆழக்கடல் கடந்து "அவுஸ்திரேலியா"
வந்தவனை "அகதி" எண்டு அடையாளம் இட
"ஆயிரம்" கேள்விகள்!
அழகான பூந்தோட்டத்திலிருந்து
பிடுங்கி எறியப்பட்ட சின்னஞ்சிறு செடி நான்
என் வேர்களில் இப்போதும் ஒட்டி இருப்பது-என்
தாய்மண்ணின் "புளுதி மண்" வாசம்தான்!
இங்கே நிரந்தரமாய் வேரூண்டி விழுதுகள் விட
ஆசையில்லை எனக்கு!
ஆணிவேரும் அடிக்கட்டைகளும் அங்கே இருக்க-இங்கே
ஆழ வேரூண்ட எவனுக்கும் ஆசை இல்லை.
என் ஒவ்வொரு கிளைகளும் கொடுக்கின்ற "நிழலில்"
இளைப்பாற வேண்டும் என் இனம்! என் சனம்!

தடுப்பு முகாமில் தடுத்து வைக்கப்பட்டு
தங்கத்தட்டில் தரமான உணவாம்!
என்ன கொடுத்தாலும் என் தாய் கொடுக்கும்
"புட்டுக்கும்" "நண்டுக்கறிக்கும்" ஈடாகுமா?
ஓலைப்பயில் ஒழுகும் மழைத்துளியில்
நனைந்து உறங்கியவனுக்கு-இங்கே
ஓசியாய் கிடைக்கிறது "ஏசி"

என்ன வேன்டும்?எண்டு கேட்டபின் கொடுக்கும் இவர்களுக்கு தெரியாது
கொடுத்தபின், இன்னும் வேண்டுமா? எண்டு கேட்கும் "இனம்" நான் எண்டு.

வேடந்தாங்கலுக்கு வரும் பறவைகள் எல்லாம்-அங்கே
வீடு கட்டி வாழ்வதில்லை!
காலநிலை மாற்றம் அவற்றை கடல் கடக்க வைக்கிறது.
இப்போது எங்கள் மண்ணில் இலையுதிர்காலம்-நாளை
வசந்தகாலம் வரும்போது மீண்டும் வானமேறுவோம்
எங்கள் மண்ணில் நிரந்தரமான "வாழ்வை" தேடி!

அன்புடன்
தமிழ்பொடியன்
podiyan@gmail.com

இந்த ஆக்கம் அவுஸ்ரேலிய தமிழ் ஒலிபரப்பு கூட்டுத்தாபனத்தில் 14.06.2008 வெள்ளிக்கிழமை இரவு ஒலியேறியபோது அன்பர் ஒருவர் தொலைபேசியில் இணைந்து "வாழ வந்த மண்ணையும் மக்களையும் குறை சொல்கிறேன்" என்று ஆதங்கப்பட்டார்.அதற்கான சரியான பதிலை நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் கானா.பிரபா அண்ணாவும் அடுத்து இணைந்த அன்புச்சகோதரரும் கொடுத்திருந்தனர்.தட்டிகொடுப்பவர்களை விட தட்டிகேட்பவர்களை நேசிப்பவன் நான். இருந்தாலும் என் பதிலும் உணர்வும் இங்கே....!

"வாழ்ந்து பாருங்கள் "வலி" தெரியும்.....!!!!
ஐயா..!
காவியம் படைக்க நான் கம்பனும் இல்லை!
மரபுக்கவிதை எழுத எனக்கு "மண்டையும்" இல்லை!
புதுக்கவிதை புனைய நான் "புதுவை அண்ணாவும்" இல்லை!

விரக்தியின் விளிம்பிலும்! வேதனையின் வேக்காட்டிலும்!
விம்முகின்ற உனர்வுகளை
"கவிதை" எனும் கட்டுக்குள் அடங்காமல்
விழி வழி வழியும் நீர்துளிகளைப்போல
வலியின் உச்சத்தில் வரும் என் வாய் "பிதற்றல்"
என் விரல் கிறுக்கும் கிறுக்கல் இது!

வாழ்ந்த மண்னை விட்டு
"வாழ்க்கை" தேடி வாழ வந்த மண்ணை
"பழிக்கும்" பாவம் செய்யும் பாவி நான் இல்லை!
"அடைக்கலம்" தந்த வீடுகளை "ஆலயங்களாய்"
நினைக்கும் ஆயிரம் தமிழர்களில் நானுமொருவன்!

ஐயா...!
"தமிழன்" என்ற செருக்கோடு தலை நிமிர்ந்து
வாழ்ந்த நாங்கள்....
"அகதி" என்ற அவமானத்தோடு அவலப்படுகிறோமே.!
அந்த "ஆதங்கம்" தான் எனக்கு!

"சிற்றிசன்" தந்தாலும் "சிம்மாசனம்" எமக்கெல்லாம்
எங்ககள் தாயகத்தில் தான்.
அன்னை மண்ணில் ஆறடிக்குள் புதைந்து "துயிலும்"
அற்புதம் நம்மில் எத்தனைபேருக்கு கிடைக்கும்?
"ஆயிரம்" சொன்னாலும் "அகதி" என்ற பேரோடுதான் - இங்கே
"அடக்கம்" செய்யப்படும் அவலம்!

சொந்த மண்ணிலும் "அகதி"
வந்த மண்ணிலும் "அகதி"

ஐயா...!
அழுதாலும் விழங்காது..!
எழுதினாலும் புரியாது...!
"அகதி" எனும் சொல்லின் அவமானத்தின் "அசிங்கம்"
வாழ்ந்து பாருங்கள் "வலி" தெரியும்...!

அன்புடன்
தமிழ்பொடியன்
15.06.2006
podiyan@gmail.com



அரசியல்,கவிதை,ஒளிப்பதிவு,புகைப்படக்கலை,நடிப்பு,திரைப்பட தயாரிப்பு

1.சலங்கை ஒலி-கமல்
2.குணா-கமல்
3.மூன்றாம் பிறை-கமல்
4.சேது-விக்ரம்
5.பிதாமகன் -விக்ரம்
6.தளபதி-ரஜினி அன்ட் மம்முட்டி
7.பருத்திவீரன்
8.தேவதாஸ்- சாருக்கான்
9.சட்லெ சட்லெ -ஸாருக்கான்
10.ரண்-மாதவன்

1.எட்டுக்கு எட்டு-மக்கள்
2.லிட்டில் மாஸ்ரர்-ஜயா
3.சப்தஸ்வரங்கள்-ஜயா
4.கிராண்ட் மாஸ்ரர்-ஜயா
5.பிய பக்டர்- எ.x.என்

1.அக்னி சிறகுகள்-அப்துல் கலாம்
2.அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்-கண்ணதாசன்
3.கண்ணதாசன் சுயசரிதை-கண்ணதாசன்
4.எனது மக்களின் விடுதலைக்காக-பிரபாகரன்
5.சத்திய சோதனை-மகாத்மா காந்தி
6.அதிகமாய் ஆசைப்படு-ஜகத்குரு